zoektocht naar mezelf

woensdag, december 30, 2015

Ik schreef het bericht hieronder in juni. Ik durfde het niet publiceren.
We zijn ondertussen 6 maand verder. En ik zit eigenlijk nog altijd in hetzelfde schuitje. Het is toch weer een interim geworden. Eentje van 8 weken. En half januari start ik opnieuw. Dezelfde school. Dezelfde klassen als in oktober. En opnieuw voor 8 weken. Maar wat daarna? Ik hou het niet lang meer uit. Dat opladen lukt hoe langer, hoe minder. De batterijtjes zijn kapot, vrees ik...
Overmorgen weer nieuwjaar vieren. En iedereen die dan, weliswaar goed bedoeld, me een goede job wenst in 2016. Wel ik wens het mezelf ook. Al weet ik niet wat dat is voor mij: een goede job. Misschien is de juiste richting vinden een beter voornemen voor 2016 dan een goede job. Want als ik de richting niet weet, zal ik de job ook niet vinden...

het bericht van juni:
De soap gaat verder. Het is weer juni. Vorige week een fietstochtje langs de scholen in de buurt waar ik graag les zou gaan geven. Een gesprek met de directie. In de ene school een "Er zijn geen vooruitzichten voor volgend schooljaar, maar ik ben u nog niet vergeten". In de andere een standaard "Nu weet ik nog niets, misschien eind augustus. Maar ik kan niets beloven."  En in de derde: "De directie is in vergadering. Zal ik uw brief in hun vakje leggen?".....

En dan schoot het me vol. Tranen op de terugweg. Ik voel de onzekerheid en de stress zo weer opkomen.
En ik herinner me wat ik reeds enkele keren zei dit schooljaar: Als ik volgend schooljaar niet in september kan starten voor een gans schooljaar, dan hoeft het niet meer.

En het begint er zo naar uit te zien....

Heb ik wel werk in september voor het ganse schooljaar, dan ga ik ervoor. Dan geloof ik erin en dan denk ik wel dat ik de batterijen nog eens opgeladen krijg.
Is het niet voor het ganse schooljaar, dan bedank ik. Dan ga ik op zoek naar iets anders.
Want het vat is op. De batterij leeg. Ik kan het niet meer opbrengen om ze op te laden voor korte tijd. Die interims, het is continu alles geven. En weinig terugkrijgen.

Het voelt wel raar aan nu. De laatste lessen worden gegeven. De leerlingen hebben volgende week examens. De meeste toch.
En voor hetzelfde geld zijn het dan zelfs mijn laatste lessen ooit. Ik zou het wel missen. Ik doe het graag. Het voor de klas staan.
Maar het telkens opnieuw aanpassen. Ik kan het niet meer....

Maar stel dat ik niets vind. Wat dan? Wat is het iets anders dat ik kan gaan doen?
Terug naar de privé? En wat daar dan? Terug in de informatica? Of juist iets helemaal anders?

Of misschien toch eerder iets creatiefs? Iets waar ik mezelf in kwijt kan. Ja, dat zou ik wel willen.
Maar wat kan ik gaan doen? Zonder diploma's in die richting.
Het hoeft geen fulltime job te zijn. Graag een uitdaging en iets wat me energie geeft.
Want dat heb ik al een tijdje tekort.

Ik deed vorig jaar loopbaanbegeleiding. In de hoop te weten welke richting ik uit moet. Maar verder dan een: "met jouw persoonlijkheid en vaardigheden kan je een beetje alle kanten uit" zijn we niet geraakt.
En dat was nu net wat ik al weet....

Mijn onzekerheid speelt me ook parten. Ben ik wel creatief genoeg? Kan ik dat wel goed genoeg? Er zijn er al zovelen. Ik kan veel. Maar vanalles een beetje. Er zijn er altijd wel beter dan ik.

De tijd zal het moeten uitwijzen. En wie weet waar ik in september terecht kom...

Ik kijk wel uit naar de vakantie. Ik hoop dat ik van de kinderen de energie krijg die ik nodig heb. En dat ik samen met hen wat leuke dingen kan doen.

Naar onze reis kijk ik erg naar uit. We gaan samen naar LEGOland en daar kijken we allevier heel hard naar uit.
De kids ontdekken sinds kort het plezier van lego bouwen. Plannetjes lezen. Blokjes uitzoeken en opnieuw afbreken. Zelfs deze morgen. Zeven uur. Net voor we vertrokken naar school. Nog snel even voortdoen!

Misschien vind je deze ook leuk:

5 reacties

  1. Wat dapper dat je nu toch op de post knop hebt gedrukt!
    Ik wens je voor 2016 veel geluk in de zoektocht naar een fijne job die bij je past en je gelukkig maakt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dikke knuffel! het komt wel goed met die richting te vinden, echt waar!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit stukje zou evengoed door mezelf kunnen geschreven zijn. Zó herkenbaar. Ook hier heel erg aan het twijfelen... bedankt om jouw verhaal te delen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het had evengoed ik kunnen zijn die dat stukje schreef in juni. De hele zomer heb ik ambetant gelopen, maar in september uiteindelijk wel gestart voor een heel schooljaar, in dezelfde school als vorig jaar, 15/20 wat voor mij ideaal is. Het negende schooljaar nu, toen ik eraan begon had ik nooit gedacht dat ik zo lang in onzekerheid zou zitten.
    En dat idee van "er zijn ook nog andere wegen", dat heb ik ook, heel vaak.
    Ik wens je een jaar waarin je knopen kunt doorhakken, waarin je voor jezelf kunt uitmaken wat je écht wil en dan hopelijk ook het gaatje vindt waarin je perfect past!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. een heel mooie en eerlijke post. Ik werd er stil van... bedankt om ook dit stukje van jezelf te delen.

    BeantwoordenVerwijderen

Meest gelezen

Facebook

Instagram