Louisa patroontest

Een tijd geleden ging ik op naaiweekend met twee toffe madammen. Het was fijn. 3 dagen naaien. Een loopje langs het strand. Nog meer naaien en gezellige babbeltjes. Bij hen kon je lang geleden het verslag al lezen. Deze blog loopt telkens wat achter...

De maaksels van dat weekend, die toon ik binnenkort. Ik maakte er een winterjas voor Fien en een parkbekleding voor mijn kleinste nichtje die 3 weken geleden geboren werd. Ik tekende voor Lily ook het geboortekaartje. Dat hebben jullie ook nog tegoed.

Maar eerst een nieuw naaisel dus. Een patroontest. De Louisa van Compagnie M.
Veel uitleg is er niet bij nodig. De foto's vertellen genoeg. Behalve dit misschien: Het kleed is voor de vuilbak...
Ik maakte het kleedje met een tafellaken van zeeman dat al enkele maanden in mijn stoffenkast lag.
Laat dat nu net te los geweven zijn om mee op de fiets te kruipen... En dus zijn de naden op mijn achterste een beetje teveel uitgerokken en trekt die kant op niets meer....
Maar ach, het was een fijn patroontje en al bij al zit deze jurk snel in mekaar. Ik zal er dus zeker nog eentje maken!



20151110_140225

20151110_140046

20151110_140234





zoektocht naar mezelf

Ik schreef het bericht hieronder in juni. Ik durfde het niet publiceren.
We zijn ondertussen 6 maand verder. En ik zit eigenlijk nog altijd in hetzelfde schuitje. Het is toch weer een interim geworden. Eentje van 8 weken. En half januari start ik opnieuw. Dezelfde school. Dezelfde klassen als in oktober. En opnieuw voor 8 weken. Maar wat daarna? Ik hou het niet lang meer uit. Dat opladen lukt hoe langer, hoe minder. De batterijtjes zijn kapot, vrees ik...
Overmorgen weer nieuwjaar vieren. En iedereen die dan, weliswaar goed bedoeld, me een goede job wenst in 2016. Wel ik wens het mezelf ook. Al weet ik niet wat dat is voor mij: een goede job. Misschien is de juiste richting vinden een beter voornemen voor 2016 dan een goede job. Want als ik de richting niet weet, zal ik de job ook niet vinden...

het bericht van juni:
De soap gaat verder. Het is weer juni. Vorige week een fietstochtje langs de scholen in de buurt waar ik graag les zou gaan geven. Een gesprek met de directie. In de ene school een "Er zijn geen vooruitzichten voor volgend schooljaar, maar ik ben u nog niet vergeten". In de andere een standaard "Nu weet ik nog niets, misschien eind augustus. Maar ik kan niets beloven."  En in de derde: "De directie is in vergadering. Zal ik uw brief in hun vakje leggen?".....

En dan schoot het me vol. Tranen op de terugweg. Ik voel de onzekerheid en de stress zo weer opkomen.
En ik herinner me wat ik reeds enkele keren zei dit schooljaar: Als ik volgend schooljaar niet in september kan starten voor een gans schooljaar, dan hoeft het niet meer.

En het begint er zo naar uit te zien....

Heb ik wel werk in september voor het ganse schooljaar, dan ga ik ervoor. Dan geloof ik erin en dan denk ik wel dat ik de batterijen nog eens opgeladen krijg.
Is het niet voor het ganse schooljaar, dan bedank ik. Dan ga ik op zoek naar iets anders.
Want het vat is op. De batterij leeg. Ik kan het niet meer opbrengen om ze op te laden voor korte tijd. Die interims, het is continu alles geven. En weinig terugkrijgen.

Het voelt wel raar aan nu. De laatste lessen worden gegeven. De leerlingen hebben volgende week examens. De meeste toch.
En voor hetzelfde geld zijn het dan zelfs mijn laatste lessen ooit. Ik zou het wel missen. Ik doe het graag. Het voor de klas staan.
Maar het telkens opnieuw aanpassen. Ik kan het niet meer....

Maar stel dat ik niets vind. Wat dan? Wat is het iets anders dat ik kan gaan doen?
Terug naar de privé? En wat daar dan? Terug in de informatica? Of juist iets helemaal anders?

Of misschien toch eerder iets creatiefs? Iets waar ik mezelf in kwijt kan. Ja, dat zou ik wel willen.
Maar wat kan ik gaan doen? Zonder diploma's in die richting.
Het hoeft geen fulltime job te zijn. Graag een uitdaging en iets wat me energie geeft.
Want dat heb ik al een tijdje tekort.

Ik deed vorig jaar loopbaanbegeleiding. In de hoop te weten welke richting ik uit moet. Maar verder dan een: "met jouw persoonlijkheid en vaardigheden kan je een beetje alle kanten uit" zijn we niet geraakt.
En dat was nu net wat ik al weet....

Mijn onzekerheid speelt me ook parten. Ben ik wel creatief genoeg? Kan ik dat wel goed genoeg? Er zijn er al zovelen. Ik kan veel. Maar vanalles een beetje. Er zijn er altijd wel beter dan ik.

De tijd zal het moeten uitwijzen. En wie weet waar ik in september terecht kom...

Ik kijk wel uit naar de vakantie. Ik hoop dat ik van de kinderen de energie krijg die ik nodig heb. En dat ik samen met hen wat leuke dingen kan doen.

Naar onze reis kijk ik erg naar uit. We gaan samen naar LEGOland en daar kijken we allevier heel hard naar uit.
De kids ontdekken sinds kort het plezier van lego bouwen. Plannetjes lezen. Blokjes uitzoeken en opnieuw afbreken. Zelfs deze morgen. Zeven uur. Net voor we vertrokken naar school. Nog snel even voortdoen!

Meest gelezen

Facebook

Instagram