even stilte en (verplichte) rust

Ik koos er niet voor. Niet voor de blogpauze. En ook niet voor de rust.
Ik koos wel voor een overstap. Van 'de privé' naar het onderwijs. 3,5 jaar geleden al. Drie en een half jaar.
En al even lang ga ik van school naar school. Van interim naar interim. Van vak naar vak. Van collega's naar andere collega's. Van veel leerlingen in de ene school, naar veel andere leerlingen in een andere school.
Elke keer als ik me een beetje 'thuis' voel, de namen van de leerlingen bijna ken, de namen van een aantal collega's ken. De weg in de kasten weet in 'mijn lokaal', dan is het weer gedaan. Finito. Salut en bedankt.
En nu dus ook weer.
Ik had een leuke tijd, met leuke leerlingen, met toffe collega's. Van september tot december. Maar het is ook alweer voorbij.

Ik hoop dat er weer een telefoontje komt, en liefst snel.
Want dat thuis zitten, dat is niets voor mij.

"Geniet er een beetje van."," Profiteer ervan.", "Naai een beetje! Je doet dat toch graag?" Zijn zowat de meest uitgesproken zinnen in zo'n periode 'In between jobs'. Maar ik zit zo niet in mekaar. Al zou dat misschien wel fijn zijn...

Nee. Profiteren, genieten, het zijn geen woorden die momenteel hoog in mijn gevoelswoordenboekje staan.
Ik kan me er niet toe aanzetten. Al zijn er superveel ideeën in mijn hoofd... ik krijg ze niet uitgevoerd.
Ik maak de kindjes klaar voor school. Ik zet ze af. En dan kom ik terug thuis en het overvalt me. Een man met de hamer, een klop op mijn hoofd. En op. De zetel in. Ik val gewoon in slaap.

Om het toch wat tegen te gaan, ben ik gestart met 'start-to-run'. Met beweging de energie oppeppen. Het helpt wel. En zeker dat ik een supervriendin heb die met me meeloopt. Die luistert als ik de zoveelste keer zeg dat ik het beu ben, die onzekerheid, dat wachten, die vermoeidheid.
Thanks for being there girly!

En dan zijn er de ideeën in mijn hoofd. Niet alleen naaisels voor zoon, dochter, manlief en mezelf die spelen in mijn hoofd. Maar ook de carrière.
Al van toen ik de overstap maakte naar het onderwijs speelt het in mijn hoofd:
Een bijberoep, een klein stoffenwinkeltje hebben. Eentje met ecologisch verantwoorde stoffen. Met plaats voor workshops en kledij op bestelling. Maar ook een rekje met zelfgemaakte 'accessoires': ritstasjes, kleedjes, babydekentjes, sjaaltjes, ... die de mensen onmiddellijk kunnen kopen.
En ook grafisch ontwerp: een eigen collectie standaard kaartjes en ontwerp op maat. Opnieuw springen er al 10 ideeën door mijn hoofd voor posters en kaartjes...
Oh, ik zie het zo voor me.

En dan overvalt de schrik me. Het is toch wel een hele investering. En er zijn al zoveel webshops met stoffen. Zouden de mensen er nog op zitten te wachten?
Waarom ik er al zo lang mee wacht is dat ik het graag in bijberoep zou willen doen.
Maar dan zijn daar alle regeltjes: al 6 maand werken voor dezelfde werkgever. Niet binnen de 3 maand werkloos zijn... En dat met interims in het onderwijs? Onmogelijk!

Dan toch maar volledig zelfstandig. Paniek. Nog meer onzekerheid. Ik weet het even niet meer.
En dan kruip ik maar weer in de zetel. Of aan de computer. Om nog meer ideetjes op te doen op pinterest. Nog meer ideeën die ik niet uitgewerkt krijg.

Toeme toch. Dat die telefoon maar snel gaat. Of dat dat ezeltje gauw geld begint te k******. Dan kan ik misschien toch dat winkeltje beginnen....

En hopelijk binnenkort nog eens een naaisel bloggen.




Meest gelezen

Facebook

Instagram