Louisa patroontest

Een tijd geleden ging ik op naaiweekend met twee toffe madammen. Het was fijn. 3 dagen naaien. Een loopje langs het strand. Nog meer naaien en gezellige babbeltjes. Bij hen kon je lang geleden het verslag al lezen. Deze blog loopt telkens wat achter...

De maaksels van dat weekend, die toon ik binnenkort. Ik maakte er een winterjas voor Fien en een parkbekleding voor mijn kleinste nichtje die 3 weken geleden geboren werd. Ik tekende voor Lily ook het geboortekaartje. Dat hebben jullie ook nog tegoed.

Maar eerst een nieuw naaisel dus. Een patroontest. De Louisa van Compagnie M.
Veel uitleg is er niet bij nodig. De foto's vertellen genoeg. Behalve dit misschien: Het kleed is voor de vuilbak...
Ik maakte het kleedje met een tafellaken van zeeman dat al enkele maanden in mijn stoffenkast lag.
Laat dat nu net te los geweven zijn om mee op de fiets te kruipen... En dus zijn de naden op mijn achterste een beetje teveel uitgerokken en trekt die kant op niets meer....
Maar ach, het was een fijn patroontje en al bij al zit deze jurk snel in mekaar. Ik zal er dus zeker nog eentje maken!



20151110_140225

20151110_140046

20151110_140234





zoektocht naar mezelf

Ik schreef het bericht hieronder in juni. Ik durfde het niet publiceren.
We zijn ondertussen 6 maand verder. En ik zit eigenlijk nog altijd in hetzelfde schuitje. Het is toch weer een interim geworden. Eentje van 8 weken. En half januari start ik opnieuw. Dezelfde school. Dezelfde klassen als in oktober. En opnieuw voor 8 weken. Maar wat daarna? Ik hou het niet lang meer uit. Dat opladen lukt hoe langer, hoe minder. De batterijtjes zijn kapot, vrees ik...
Overmorgen weer nieuwjaar vieren. En iedereen die dan, weliswaar goed bedoeld, me een goede job wenst in 2016. Wel ik wens het mezelf ook. Al weet ik niet wat dat is voor mij: een goede job. Misschien is de juiste richting vinden een beter voornemen voor 2016 dan een goede job. Want als ik de richting niet weet, zal ik de job ook niet vinden...

het bericht van juni:
De soap gaat verder. Het is weer juni. Vorige week een fietstochtje langs de scholen in de buurt waar ik graag les zou gaan geven. Een gesprek met de directie. In de ene school een "Er zijn geen vooruitzichten voor volgend schooljaar, maar ik ben u nog niet vergeten". In de andere een standaard "Nu weet ik nog niets, misschien eind augustus. Maar ik kan niets beloven."  En in de derde: "De directie is in vergadering. Zal ik uw brief in hun vakje leggen?".....

En dan schoot het me vol. Tranen op de terugweg. Ik voel de onzekerheid en de stress zo weer opkomen.
En ik herinner me wat ik reeds enkele keren zei dit schooljaar: Als ik volgend schooljaar niet in september kan starten voor een gans schooljaar, dan hoeft het niet meer.

En het begint er zo naar uit te zien....

Heb ik wel werk in september voor het ganse schooljaar, dan ga ik ervoor. Dan geloof ik erin en dan denk ik wel dat ik de batterijen nog eens opgeladen krijg.
Is het niet voor het ganse schooljaar, dan bedank ik. Dan ga ik op zoek naar iets anders.
Want het vat is op. De batterij leeg. Ik kan het niet meer opbrengen om ze op te laden voor korte tijd. Die interims, het is continu alles geven. En weinig terugkrijgen.

Het voelt wel raar aan nu. De laatste lessen worden gegeven. De leerlingen hebben volgende week examens. De meeste toch.
En voor hetzelfde geld zijn het dan zelfs mijn laatste lessen ooit. Ik zou het wel missen. Ik doe het graag. Het voor de klas staan.
Maar het telkens opnieuw aanpassen. Ik kan het niet meer....

Maar stel dat ik niets vind. Wat dan? Wat is het iets anders dat ik kan gaan doen?
Terug naar de privé? En wat daar dan? Terug in de informatica? Of juist iets helemaal anders?

Of misschien toch eerder iets creatiefs? Iets waar ik mezelf in kwijt kan. Ja, dat zou ik wel willen.
Maar wat kan ik gaan doen? Zonder diploma's in die richting.
Het hoeft geen fulltime job te zijn. Graag een uitdaging en iets wat me energie geeft.
Want dat heb ik al een tijdje tekort.

Ik deed vorig jaar loopbaanbegeleiding. In de hoop te weten welke richting ik uit moet. Maar verder dan een: "met jouw persoonlijkheid en vaardigheden kan je een beetje alle kanten uit" zijn we niet geraakt.
En dat was nu net wat ik al weet....

Mijn onzekerheid speelt me ook parten. Ben ik wel creatief genoeg? Kan ik dat wel goed genoeg? Er zijn er al zovelen. Ik kan veel. Maar vanalles een beetje. Er zijn er altijd wel beter dan ik.

De tijd zal het moeten uitwijzen. En wie weet waar ik in september terecht kom...

Ik kijk wel uit naar de vakantie. Ik hoop dat ik van de kinderen de energie krijg die ik nodig heb. En dat ik samen met hen wat leuke dingen kan doen.

Naar onze reis kijk ik erg naar uit. We gaan samen naar LEGOland en daar kijken we allevier heel hard naar uit.
De kids ontdekken sinds kort het plezier van lego bouwen. Plannetjes lezen. Blokjes uitzoeken en opnieuw afbreken. Zelfs deze morgen. Zeven uur. Net voor we vertrokken naar school. Nog snel even voortdoen!

juffencadeau

De juffen werden ook dit jaar bedankt met een zelfgemaakt cadeautje. Net zoals de vorige jaren.
Ik maakte er bandwerk van en maakte 4 vinktassen.
1-tje voor Juf Els, de juf van Fien. 1-tje voor Juf Hilde, de juf van Flor. 1-tje voor Juf Ingrid van de opvang bij Flor en eentje voor mezelf.

Ik nam de mijne al mee toen ik een workshop ging volgen bij Helen B op 2 juli. Nimzu leerde me daar zilversmeden en zo maakte ik er 2 ringen. Ik ben er nog steeds blij mee. Ik liet hiervan al een fotootje zien op instagram. Je ziet hem ook nogmaals aan het einde van deze blogpost.

De tassen werden geknipt tijdens een springuur op school. Ruim op tijd!


De afwerking was echter voor de laatste avond...

Manlief was zo lief om nog enkele foto's te nemen van de tassen terwijl ik op school oudercontact deed. 


Vinktas

Vinktas

Vinktas

Vintas

Vintas



Zoals je ziet heb ik verschillende stofjes genomen voor voering en buitenzak. Ik gebruikte een aantal stofjes die ik liggen had, en kocht er ook een paar bij. De flamingotas maakte ik voor mezelf en was op de moment van de foto's al in gebruik. Ik nam er namelijk mijn notities en puntenboek in mee naar het oudercontact. Deze staat dus niet meer op de foto's.

Van de juf van Flor kreeg ik een berichtje mee in de boekentas om te bedanken. Dat deed me veel plezier. Ook de juf van Flor kwam speciaal tot aan de schoolpoort om te bedanken. Ik hoop dat ze er allen veel plezier aan beleven! 

De workshop bij Helen B onder leiding van Nimzu was echt super. Ziehier het resultaat:

Ik maakte zelf het ontwerp van beide ringen.
De eerste is een fijne zilverring met 2 cirkeltjes.
De tweede is een platte ring, waarin ik "FieFlo" zette.
Ik vind het wel fijn om zo ook mijn kids en 'merk' elke dag bij me te hebben.
Ik hoop dat het me stimuleert om vaker achter de naaimachine te kruipen en om misschien toch eens meer te doen met 'FieFlo'. Of misschien ga ik wel juweelsmid volgen. Ik had er echt plezier van!

de drukte na de rust

Vorige keer had ik het over verplichte rust. En een dipje, of zeg maar dip.

De dip is beter. Ik ben weer aan het werk.
Een nieuwe interim. Zwangerschapsvervanging. Tot einde schooljaar. Fulltime. Techniek.

En dus gaan we er weer volop voor. Het bevalt me wel. Al begint de schrik voor september weer de bovenhand te halen.
En ik weet het niet meer. Hoelang hou ik het nog vol? Moeten we nog een schooljaar proberen? Zouden we eens geluk hebben? Ik wacht nog even af. En ondertussen probeer ik te relativeren.
Er zijn erger dingen in het leven dan dit... Kijk maar naar de vluchtelingen in het midden-oosten. De  mensen in Nepal. Mensen met gezondheidsproblemen. Dan is deze onzekerheid nog zo erg niet, toch?

Maar nu even iets anders. Want het is niet allemaal kommer en kwel.
De blogpauze had te maken met de nieuwe drukte in alweer een nieuwe school, maar ook met onblogbaar materiaal.
Als in: we moeten straks op babybezoek. Oei, het is nog niet klaar. Ok, klaar! Draadjes afknippen en inpakken... Oeps geen foto, ai geen blogpost dus.
En ook: het mag nog niet op de blog wegens: voor de communie!

Ja, inderdaad. Mijn grootste spruit deed vorige week haar eerste communie.
Het is geen gezever. De tijd gaat snel.

Ik maakte haar een communiekleedje. De Antoinette van Spiegelstiksels.
Al jaren (2, om precies te zijn) had ik het patroon met de communie in mijn gedachten.
En het zag eruit zoals ik had gehoopt. Stoer en lief. Zonder teveel frulletjes.
Ik verving de strik uit het patroon door een peter pan kraagje.
Ik vulde aan met stoere laarsjes van Pepe van Anna Pops. Ze zaten in het zilver niet in hun collectie. Maar de lieve mevrouw bestelde ze speciaal voor ons!
Het gilletje heeft exact dezelfde kleur en is van CKS.

Een overload aan foto's, want ik kan niet kiezen! (Met dank aan Oma Nadia voor de foto's in het park)

communie fien

communie fien

communie fien

communie fien


communie fien


Voor de broer wilde ik ook zelf aan de slag.
Inspiratie haalde ik hier. Eigenlijk ging ik voor een schaamteloze kopie...


Manlief was niet overtuigd van bloemetjes voor de zoon. Maar ik vond het prachtig.

communie fien

communie fien


De tafels werden versierd. Hiervoor vond ik inspiratie op Pinterest. Met kroontjes servetten en ballonvaasjes.
Een instagrammetje waar ik al even 'teasde':
communie fien

communie fien 

Als bedankje kregen de aanwezigen snoeppotjes met een diertje.
De dekseltjes en diertjes spoten we zelf in 3 kleurtjes: zwart, wit en mint.
De kleuren die Fien zelf koos om haar feest mee in te kleuren.

Hier wordt het potje getoond door de grootste neef van Fien en Flor: Tibe.
communie fien


patroon kleedje: Antoinette van Spiegelstiksels
stof kleedje: stoffenspektakel

patroon hemd: Theo - zonen09
stof hemd: Petit Couture
patroon broek: Cisse - zonen09
stof broek: Stoffen Van Leuven

Over een telefoontje, een marktonderzoek(je) en een naaisel!

We zijn een maand verder. En precies alsof ze het gelezen hadden, kreeg ik een aantal dagen na mijn vorige blogpost een telefoontje. Een nieuwe interim. Van half maart tot einde schooljaar. Niet bij de deur. En niet met toekomstperspectief (zwangere vrouwen blijven niet zwanger). Maar toch. Ik ben er blij mee.

Ik deed een enquete ivm de plannen rond een winkeltje en was aangenaam verrast. Zoals ik ergens wel verwachtte is er toch veel vraag naar. Hier in de omgeving toch.

Ik deed ook onderzoek naar leveranciers, aankoopprijzen, verkoopprijzen, huurprijzen voor een pand etc. En ik kwam tot wat ik al wist: het is een serieuze investering. Eentje die ik nu nog niet voor mekaar krijg.

Dankzij het telefoontje en het dieper bekijken van de droomplannen gaat het weer beter.
Ook al is het besluit dat het nog niet mogelijk is, het nemen van een besluit heeft wel geholpen.

Het lopen houden we ook vol. Ook al wordt het moeilijker en moeilijker. Het zal ook niet makkelijk worden eens ik terug aan het werk ben. Maar we doen ons best. We motiveren elkaar, mijn buddy en ik. En zie, we zijn al over halfweg de lessen voor 5km.

En de naaistop?
Ik kom terug op gang.
Fien wilde voor carnaval een Anna-kleed.
En ze moest naar een verjaardagsfeestje. Het vriendinnetje had nog geen Elsa-kleed.
En voila, verplicht naaien, tegen een deadline. Het hielp.



Daarna maakte ik ook nog een coltrui voor Flor. Deftige foto's zullen voor een volgende blogpost zijn. De trui ging namelijk direct aan, en ligt nu in de was.
Ik heb er wel eentje van instagram. De kwaliteit is niet alles, maar je krijgt toch al een idee.


Ook het communiekleed van Fien is klaar. Maar dat was al eerder klaar. Voor foto's daarvan zal je moeten wachten tot na 10 mei. Dan is het zover. Hopelijk heeft ze dan nog tanden in haar mond, want die zijn ook aan het vallen ;-)

De uitnodigingen, die zijn bijna klaar. Het ontwerp is af. Ze moeten nog geprint, en dan nog even langs de naaimachine passeren. Het resultaat daarvan laat ik zien nadat alle genodigden hun exemplaar hebben ontvangen.

Allee, ik ga nog een patroon overtekenen. Want de zoon, die heeft ook een outfit nodig voor de communie van zijn grote zus!

Tot binnenkort!




even stilte en (verplichte) rust

Ik koos er niet voor. Niet voor de blogpauze. En ook niet voor de rust.
Ik koos wel voor een overstap. Van 'de privé' naar het onderwijs. 3,5 jaar geleden al. Drie en een half jaar.
En al even lang ga ik van school naar school. Van interim naar interim. Van vak naar vak. Van collega's naar andere collega's. Van veel leerlingen in de ene school, naar veel andere leerlingen in een andere school.
Elke keer als ik me een beetje 'thuis' voel, de namen van de leerlingen bijna ken, de namen van een aantal collega's ken. De weg in de kasten weet in 'mijn lokaal', dan is het weer gedaan. Finito. Salut en bedankt.
En nu dus ook weer.
Ik had een leuke tijd, met leuke leerlingen, met toffe collega's. Van september tot december. Maar het is ook alweer voorbij.

Ik hoop dat er weer een telefoontje komt, en liefst snel.
Want dat thuis zitten, dat is niets voor mij.

"Geniet er een beetje van."," Profiteer ervan.", "Naai een beetje! Je doet dat toch graag?" Zijn zowat de meest uitgesproken zinnen in zo'n periode 'In between jobs'. Maar ik zit zo niet in mekaar. Al zou dat misschien wel fijn zijn...

Nee. Profiteren, genieten, het zijn geen woorden die momenteel hoog in mijn gevoelswoordenboekje staan.
Ik kan me er niet toe aanzetten. Al zijn er superveel ideeën in mijn hoofd... ik krijg ze niet uitgevoerd.
Ik maak de kindjes klaar voor school. Ik zet ze af. En dan kom ik terug thuis en het overvalt me. Een man met de hamer, een klop op mijn hoofd. En op. De zetel in. Ik val gewoon in slaap.

Om het toch wat tegen te gaan, ben ik gestart met 'start-to-run'. Met beweging de energie oppeppen. Het helpt wel. En zeker dat ik een supervriendin heb die met me meeloopt. Die luistert als ik de zoveelste keer zeg dat ik het beu ben, die onzekerheid, dat wachten, die vermoeidheid.
Thanks for being there girly!

En dan zijn er de ideeën in mijn hoofd. Niet alleen naaisels voor zoon, dochter, manlief en mezelf die spelen in mijn hoofd. Maar ook de carrière.
Al van toen ik de overstap maakte naar het onderwijs speelt het in mijn hoofd:
Een bijberoep, een klein stoffenwinkeltje hebben. Eentje met ecologisch verantwoorde stoffen. Met plaats voor workshops en kledij op bestelling. Maar ook een rekje met zelfgemaakte 'accessoires': ritstasjes, kleedjes, babydekentjes, sjaaltjes, ... die de mensen onmiddellijk kunnen kopen.
En ook grafisch ontwerp: een eigen collectie standaard kaartjes en ontwerp op maat. Opnieuw springen er al 10 ideeën door mijn hoofd voor posters en kaartjes...
Oh, ik zie het zo voor me.

En dan overvalt de schrik me. Het is toch wel een hele investering. En er zijn al zoveel webshops met stoffen. Zouden de mensen er nog op zitten te wachten?
Waarom ik er al zo lang mee wacht is dat ik het graag in bijberoep zou willen doen.
Maar dan zijn daar alle regeltjes: al 6 maand werken voor dezelfde werkgever. Niet binnen de 3 maand werkloos zijn... En dat met interims in het onderwijs? Onmogelijk!

Dan toch maar volledig zelfstandig. Paniek. Nog meer onzekerheid. Ik weet het even niet meer.
En dan kruip ik maar weer in de zetel. Of aan de computer. Om nog meer ideetjes op te doen op pinterest. Nog meer ideeën die ik niet uitgewerkt krijg.

Toeme toch. Dat die telefoon maar snel gaat. Of dat dat ezeltje gauw geld begint te k******. Dan kan ik misschien toch dat winkeltje beginnen....

En hopelijk binnenkort nog eens een naaisel bloggen.




Meest gelezen

Facebook

Instagram