Een IssieTop voor Fien

Er wordt hier weinig genaaid, en als er dan genaaid wordt, is er maar 1 gelukkige.
Het wordt tijd dat er voor Flor nog eens een naaisel is. De stof ligt al klaar!

Voor Fien naaide ik een Issietop van Sewpony. Het patroontje sprong me tijdens de blogtour in het oog. En ik moet zeggen: het naait vlotter dan ik had verwacht.
Ik knipte een avond, en ik naaide een avond. 2 avonden dus en ze had een nieuwe trui.
Voor de maat volgde ik de maattabel en de trui is perfect. Een klein beetje groeimarge, dus ze kan hem hopelijk een tijdje dragen.


Issietop

Er lag geen enkele rok die past bij de trui in de kast en dus ging ik op zoek naar een bijpassende rok. De katoentjes van SeeYouAtSix liggen nog in de kast.  Die zullen er zeker bij passen, maar ik lijk maar niet tot de rimpelrokjes toe te komen.
Ik kocht dus een zwarte GhostRockers rok bij JBC. Ik vind wel dat die er goed bij past.
Zo kan de trui voorlopig al gedragen worden in afwachting van de bijpassende rokjes.

Nu nog wat bijpassende kniekousen scoren. Dat is een moeilijke opdracht, want met haar maat 35 is het niet evident leuke kniekousen te scoren (toch niet aan betaalbare prijs)
Alle tips welkom! Ik probeerde al AlieExpress maar die 8-10 jaar viel eerder als een 30-32, met een lengte voor een 6-jarige...en dat was de grootste maat..

Fien draagt geen broeken en geen kousenbroeken. Kniekousen worden hier dus gedragen van oktober tot april. Een uitgebreide collectie is dus zeker nodig!


Issietop

Issietop

Issietop

Issietop

Zwanen voor Fien

Ik naai te weinig. Veel te weinig. Maar soms kom ik op een blog iets tegen waarvan ik denk: "Waauw" . En dan sla ik dat op. Voor als ik toch eens tijd heb.

Ik zag het kleedje bij vanjansen. Prachtig mooi vond ik het. Het patroon had ik al langer in de kast heel lang geleden gekocht, maar nog niet gemaakt.
 
Ik maakte ondertussen 2 versies. Eentje in een stofje dat ik liggen had. En eentje in dezelfde stof als bij vanjansen.  Ik bestelde de stof bij Nosh. Ondertussen is ze uitverkocht. Ik bestelde ook de kaki variant voor een trui voor Flor. Die moet ik nog maken.

Ik vroeg Fien om nog eens model te spelen. Ze liet zich gaan en ik kan niet kiezen. Vandaar de fotospam.
En wat wordt ze groot!
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Zwanenkleedje
Ik durf te denken dat ze er best wel blij mee is :-)
En ik ben altijd blij met een reactie!

Hoera een naaisel!

Ik heb koppige kinders. Of dat aan mij ligt, laat ik in het midden.
Koppig als in: ik weet wat ik wil, en vooral wat ik niet wil.

Voor de zoon wil dat zeggen: geen lange broeken. En eigenlijk ook geen gewone katoenen hemdjes.
Voor de dochter wil dat zeggen: geen lange broeken, geen broekkousen. En geen katoenen kleedjes. (waarmee zij dan katoenen zonder stretch bedoelt)

Mooie geklede kleedjes in tricot. 't is en blijft niet makkelijk te vinden.
Ze wordt al wat groter die meid van mij. En het ziet er al snel een speel- of slaapkleedje uit.

Ik kocht een exemplaar van someone en tekende het patroontje na.
Dat deed ik al voor mijn laatste naaiweekend ergens in oktober.
Ik maakte ondertussen al 2 versies en ze heeft ongeveer de ganse winter tussen de 3 kleedjes gewisseld. Met kniekousen dus. En meestal zonder gilet. Ze is koppig en warmbloedig.

Het gekochte kleedje heeft een tekeningetje in de stof. De 2 zelfgemaakte zijn effen. Bij het tweede werkte ik wel met een sierstiksel om toch wat te doorbreken.

Van het ene heb ik mooie foto's aangezien de kindjes nog eens op logement geweest zijn bij oma Nadia. Bedankt voor de foto's!

Het andere heb ik hier even snel nog getrokken, maar je kan duidelijk zien dat het al veel gedragen (en gewassen) is.
En met de lente op komst, zal ik het patroontje eens moeten aanpassen naar een Lenteversie met korte mouwen!

To be continued dus...


IMG_3829 c

IMG_3822 c

IMG_3868

20170315_162002

20170315_162026

Alweer December

Alweer December.
Een moment om eens terug te blikken op het voorbije jaar.
Ik ging even teruglezen op mijn eigen blog en las dit bericht van december 2015. Het was een bericht dat eigenlijk dateerde van juni 2015. Een bericht over onzekerheden en de toekomst. Een bericht over mezelf, en mijn job.
We zijn ondertussen weer een jaar verder. Vorig schooljaar is er toch nog eentje geworden van interim naar interim. Maar zoals gedacht… het was op. Het ging niet meer. Ik kon me er echt niet meer voor opladen en deed het steeds minder graag.
De zomer kwam en ik ging niet meer echt op zoek in het onderwijs. Dat is dan al 1 knoop die doorgehakt is. Het onderwijs wordt het niet meer. Maar wat dan wel? Ik ging naar een infosessie van starterslabo. Toch een winkeltje beginnen met handgemaakt moois? Of toch liever wachten en dat eventueel later in bijberoep doen? Ik bleef twijfelen.
Ik zag een vacature: Project Manager/creatieve duizendpoot en nam contact op. Ik tekende uren aan een origineel CV. En kreeg nooit feedback. Geen uitnodiging voor een gesprek, geen bedankt voor je interesse… niets.. Zelfs niet nadat ik telefonisch en via email om feedback vroeg. Maar hey, de ene deur dicht, geeft misschien voldoende wind om een andere op een kiertje te zetten.
En toen kreeg ik een berichtje van mijn ‘oude’ baas. Of ik toch eens op gesprek wilde komen. Of hij niet kon zorgen voor de uitdaging die ik zocht. En zo geschiedde. In november begon ik terug in het bedrijf waar ik vijf jaar geleden was vertrokken. Ik ben nu Project Manager. Projecten tot een goed einde brengen geeft me terug de drive, de afwisseling en de uitdaging die ik zo heb gemist. Het bedrijf is veranderd. Gegroeid. En ik ben dat ook. Ik denk wel dat het klikt. Het “nieuwe oude bedrijf” en de nieuwe ik.
En ondertussen breng ik al 2 maand a female touch in de mannenwereld die de IT toch wel is. Ik voel me beter. In het begin, de eerste weken terug aan het werk, was ik elke avond op. Doodmoe. Hoofdpijn. Het vroeg veel van mijn pijnlijke lijf. Maar ik krijg er energie van. De pijn die blijft, maar het ‘op’ zijn is beter. Het op zijn is enkel nog fysiek. Terwijl ik meer en meer zie dat het de voorbije jaren meer een mentaal op-zijn was.
Voor de pijn hoop ik op 2017. Dat we weten waarom mijn lijf altijd pijn doet en moe is. En dat we er iets mee kunnen doen. Dat het beter kan worden. Of dat ik op zijn minst al mag weten wat er mis mee is.
Dus de nieuwjaarswensen van vorig jaar: een goeie job vandejaar, die zijn uitgekomen. Benieuwd wat ik dit jaar gewenst krijg ;-)
Misschien weer meer naai-tijd en -goesting. Want behalve op naaiweekend en het occasionele naaicafe, wordt hier bitterweinig genaaid. En meer naaien, brengt ook meer blog-inspiratie.
Want het moet niet altijd zware emotionele koek zijn ;-)

Meest gelezen

Facebook

Instagram